பக்தி

அசேதனக் கல்லிலுங்கூட சேதன ஆண்டவனைக் கண்டு அனுபவிக்க இயலும்’

2011-07-07T09:01:00.000-07:00

பல நினைவுகளாகச் சிதறியோடும் மனத்தை ஒன்றாய்த் திரட்டி ஒருமுகமாய் நிறுத்தி வைப்பதே யோகத்தின் முக்கிய நோக்கமாகும். ஒருவன் விழிப்புக் காலத்தில் வாழ்க்கையின் நிமித்தம் எண்ணும் பலகோடி எண்ணங்களும் ஓய்ந்து மனம் குவிந்து வருவதற்கு பக்தி நெறியின் ஓர் சாதனமாக இறைவழிபாடு அமைகின்றது. ‘நம் வாழ்வில் எல்லாம் இறைவன் பார்த்துக் கவனித்துக் கொள்வார். நாம் கவலைப்பட்டு எதையும் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை!’ என்றவாறு தெய்வத்திடம் நம்பிக்கை வளர்ந்து கொண்டே போவதால் ஆயிரக்கணக்கான அனாவசிய எண்ணங்கள் மனிதனை விட்டு அகல்கின்றன. இது மட்டும் போதாது. இவ்வாறு மனத்தைக் குவிக்கும் மயக்கமாகிய பக்தி வழிபாட்டிலும், தெய்வத்தின் வெவ்வேறு நாம ரூபங்களைப் பலமுறை மாற்றி மாற்றிச் சிந்திப்பதால் மனம் வியந்து சிதறி அலைக்கப்பட்டு விடும். அவ்வாறாகாமல் ஏதேனும் ஒரு நாம ரூபத்தில் மட்டும் ஒன்றி நிற்க வைப்பதே பக்தி யோகத்தின் சிறந்த அம்சமாகும். அப்படியின்றி,

என்றெல்லாம் சர்வமத சமரச சர்வ தெய்வ நாம ரூப சமரச, ஒரே பொதுப் பஜனையாகத் தோத்திர கோணங்களை உண்டாக்கி, எல்லோரையும் அதைப் பூஜிக்கவும் ஜெபிக்கவும் தூண்டுவது பக்தி மயக்கத்தில் ஓர் சாதனையாக அமையாது. ஏனெனில் இவ்வாறு செய்வதால் மனம் பலவாறு அலைகழிக்கப்படுமே தவிர, குவிந்து ஏகாக்கிர மடையாது. நல்ல விவேகமில்லாமல், மத வெறிக்கொண்டு, மத பேதத்தைத் தூண்டி, மத போதனை செய்யக் கிளம்பிச் சண்டையிட்டுக் கொண்டு, தம் பொழுதையும் சக்தியையும் வீணாக்கிப் பாழ்படும் பாமரர்களுக்கு ‘பற்பல மதங்களில் பற்பல நாம ரூபங்களில் வழிபடப்படும் கடவுள் ஒருவரே’ என்ற அறிவைப் புகட்ட இத்தகைய சர்வமத பஜனைக் கீதங்கள் சமூக சீர்திருத்தக்காரர்களின் கையில் ஒரு கருவியாக மட்டும் ஓரளவு உபயோகப் படலாமே தவிர கடவுளை அடைய முயலும் சாதகன் ஒருவனுக்கு இவை ஓர் சாதனமாக எவ்விதத்திலும் ஆகவே யாகா! இதனால் எந்த ஒரு தெய்வத்தின் நாம ரூபத்திலும் மனம் குவிந்து ஈடுபடாது. எல்லாத் தெய்வமும் ஒன்றே என்று அறிந்தவனொருவனின் அடையாளம் என்ன? எல்லாவற்றினிடமும் ஓடி அலைவதல்ல. ‘ஒருவனைப்பற்றி ஓரகடித்தலே. அதாவது ஏதேனும் ஒரே தெய்வத்திடம் மனம் ஒன்றி நிற்பதே. பற்பல மத தெய்வ நாம ரூபங்களைக் கதம்பமாக்கிப் பாடி, பற்பலவற்றின் பால் மனத்தால் ஓடிக்கொண்டிருப்பது ‘ஒன்றே கடவுள்’ என்ற தத்துவத்தில் ஒருவனுக்கு இன்னும் போதிய நம்பிக்கையும் திடமும் உதிக்கவில்லை என்பதையே காட்டிக் கொடுக்கின்றதன்றோ?

ஆன்மாவின் பிரதி பிம்ப வடிவான மனம் தன் சுத்த நிலையில் அபரிமிதமானதே அதிசய சக்தியாகும். அது எதை எப்படி, தீவிரமாக நினைக்கின்றதோ அதை அப்படியே உண்டாக்கித் தூலமாய்க் காணும் பேராற்றலுடையது. அதனால் தான் உண்மையில் பரம்பொருள் நாமரூப மற்றதேயாயினும் ஒருவன் தன் இஷ்ட தெய்வமாக மனத்தால் எந்த நாம ரூபத்தை அதற்கு இட்டு வழிபாட்டாலும் நாமரூபமற்ற அப் பரம்பொருளை அந்தந்த நாமரூபத்தில் தன் கண்களால் அவன் காண்பதற்கு அது ஒரு வழியாக அமைகின்றது. இதையே ஸ்ரீ பகவான் உள்ளது நாற்பதின் என்கிறார். எனவே நம் மனிதனின் பக்தி காமிய வித்ய பக்தியாயினும் மனத்தின் தீவிர ஈடுபாட்டுடன் கூடிய வழிபாட்டால் அவனது காமியங்கள் நிறைவேறுவதோடு அவன் அழைக்கும்போதெல்லாம் அவனது இஷ்ட தெய்வமான முருகனை அவன் தாரிசிக்கவும் முடிகிறது. ‘ஒருவனுக்கு உண்மையான பக்தியும் சிரத்தையும் இருக்குமானால் அசேதனக் கல்லிலுங்கூட சேதன ஆண்டவனைக் கண்டு அனுபவிக்க இயலும்’ என்பது ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரது அருள்வாக்கன்றோ?

அரசன் உள்பட அனைவரும் காண அருணகிரிநாதர் ஆறுமுகனை அழைத்து ஓர் கம்பத்தில் எழுந்தருளச் செய்ததும், பாலாறவாயரான ஞானசம்பந்தப் பெருந்தகை தமது மூன்றாம் பிராயத்திலேயே ‘அம்மையப்பா’ என்றழைத்துப் பார்வதி சமேதராய்ப் பரமசிவனைத் தரிசித்து ஞான பாலுண்டதும், நெல், பொன், மனை, தூது, ஆள் முதலிய சகல தேவைகளுக்கும் சுந்தர மூர்த்தி சுவாமிகள் சிவபிரானை வேண்டியழைத்துப் பெற்று வாழ்ந்ததும், பால வயதிலிருந்தே நாம தேவர் பண்டாரபுரத்து வீட்டல் பிரபுவுடன் உண்டு உடுத்தி விளையாடி மகிழ்ந்திருந்ததும், ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் அன்னை காளியுடன் தாயுஞ்சேயுமாய் அளவளாவி வாழ்ந்திருந்ததும், இது போன்றே இன்னும் எத்தனையோ கணக்கில்லாத பொரியோர்களின் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளும் நம் மனிதன் தன் இஷ்ட தெய்வமான முருகனைக் காண்பது போல பரம்பொருளைப் பல்வேறு நாம ரூபங்களையுடைய சகுண தெய்வங்களாகத் தனது பக்தியால் ஊனக்கண் கொண்டே ஒருவன் கண்டு அனுபவிக்க இயலும் என்பதற்குத் தக்க சான்றுகளாய் விளங்குகின்றனவன்றோ?

தான் உபாசிக்கும் இஷ்ட தெய்வ முருகனை அழைக்கும் போதெல்லாம் நேரில் தரிசிக்கப் பெறுவதால் நம் மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் விரும்பும் எப்பொருளையும் அத்தெய்வத்தினிடமே வேண்டிப் பெற்றுக் கொள்ளத் தலைப்படுகின்றான். இதில் ஆச்சரியமோ அசாத்தியமோ ஒன்றுமில்லை. ஏனெனில் மனிதனானவன் அற்பமும் அசக்தனும் அசத்தியமுமான ஓர் அகந்தையே. இப்படிப்பட்ட அகந்தை (மனிதன்) தன் போலவேயுள்ள மற்றொரு மனிதனுக்கு உதவுவதும் உதவி பெறுவதுமாக இருப்பதை வாழ்வில் தினமும் நாம் காண்கிறோமல்லவா? இது உண்மைபோல் அனுபவிக்கப்படும் போது இம்மனிதனும் எல்லாம் வல்லவரும் சத்திய வஸ்துவுமான இறைவனிடம் முறையிட்டுத் தன் குறைகளை தீர்த்து இடர்களை பூர்த்தி பெறுகின்றான் என்ற உண்மையில் ஐயுறுவதற்கோ ஆச்சரியப்படுவதற்கோ என்னவிருக்கிறது!

எல்லாக் காமியங்களும் பெற்று இன்புற்றிருப்பாயாக”

2011-07-07T08:52:00.000-07:00

சிவ வடிவோ, விஷ்ணு வடிவோ, தசாவதாரங்களுள் ராம, கிருஷ்ண வடிவங்களோ, விநாயகரோ, முருகனோ அல்லது தேவியின் பற்பல நாம ரூபங்களுள் ஏதேனுமொன்றை நம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திற்கும் இசைந்த தெய்வமாய் அமைவதுண்டல்லவா? மேலும் இந்துக்களல்லாத மற்ற மதத்தினருங்கூட, தத்தம் மதங்களிற் சிலாகிக்கப்படும் தெய்வம் ஒன்றை ஏதாவதொரு நாமரூப மனக்கற்பனையிற் போற்றுவதுண்டு. நம் வாசகர்களுக்கும் இவ்விதமே ஏதேனும் ஒரு தெய்வ நாம ரூபம் மிகவும் விருப்பமாயிருக்குமல்லவா? அது எதுவொன்றோ அதன் பெயரையே இம்மனிதன் தன் ஆசிரியர்டம் கூறுவதாக வாசகர்கள் வைத்துக் கொள்ளட்டும்.

சற்று யோசித்து நிதானித்துக் கொண்டு அம்மனிதன், இதுவரை தான் உபாசித்து வரும் போது எந்த ஒரு நாமரூபத் தெய்வம் தன் மனம் முழுவதையும் கொள்ளை கொண்டதாய், மற்ற தெய்வ உபாசனைகள் தவறிப் போவதைக்கூடத் தான் பொருட்படுத்த முடியாதபடி நெடுநேரம் பூஜிக்கத்தக்கதாயிருந்து வந்ததோ அது ஸ்ரீ முருகன் ஒன்றே எனத் தொpவிக்கின்றான்! விஷய விளக்கத்தின் சௌகரியத்தை முன்னிட்டு இவ்வாத்தியாய ஆரம்பத்தில் வேதம் முழுவதையும் ‘ஆசிரியர்’ என்றும், மனித சமூகம் முழுவதையும் ‘நம் மனிதன்’ என்றும் பெயரிட்டுக் கொண்டதைப் போலவே, இங்கும் நம் வாசகர்களுக்குப் பிடித்த இஷ்ட தெய்வங்கள் பலவற்றையும் ‘முருகன்” என்ற ஓர் பெயரால் அழைத்து மேலே விளக்கத்தைத் தொடர்வோம்!

“சுவாமி சாச்ஷாத் சிவபெருமானே சிசுவடிவான சௌமிய பால மூர்த்தியும், சூரனையழித்துச் சூரரைக் காத்த சுப்ரமணியமம், வரங்களையருளும் வடிவேலழகனும், தந்தைக் குபதேசித்த கந்த ஸ்வாமியும், தமது அருட் கவர்ச்சியால் என் உள்ளத்தை அவரது திருவடிக்கே என்றும் கவர்ந்துள்ளவருமான குன்றிலாடும் குமார ஷண்முகனே என் சிந்தைக்கினித்த தெய்வமாயிருக்கிறார்!” என்று உள்ளம் பொங்கி உடல் சிலிர்த்துக் கூறுகின்றான் அம் மனிதன்!

“ஆம்; அவரே உன் இஷ்ட தெய்மாகட்டும்! உன் இஷ்ட தெய்வமான முருகனே பரம்பொருள்; சிரேஷ்டமான ப்ரம்மம் (சு-பிரம்மண்யம்) ஒருவரேயான இந்த உன் இஷ்ட தெய்வமேதான் இத்தனை காலமாக உன் பூஜையை ஏற்றுக் கொண்டு உனக்குத் தேவியாகவும், சிவனாகவும், விஷ்ணுவாகவும், விநாயகராகவும், பற்பல காமியங்களையும் தரும் ஏனைய பற்பல நாம ரூபத் தேவ தேவியர்களாகவும் இருந்து அனுக்கிரகித்து வந்தவர்! நானா தெய்வ ஆராதனையில் உன் அன்பானது பற்பலப் பகுதிகளாகச் சிதறிப் போவதால் எந்த ஒரு தெய்வத்தினிடமும் நீ பூரண பக்தி செலுத்த முடியவில்லை. ஆனால் இப்பொழுது, எல்லாத் தெய்வங்களின் வடிவிலும் தாமே இருந்து அவை மூலமாக இதுவரை உன்னை அனுக்கிரகித்து வந்தது உன் இஷ்ட தெய்வமான முருகனே என்று அறிந்து கொண்டாயல்லவா? ஆதலால் உன் உள்ளக் காதல் முழுவதையுந்திரட்டி உன் இஷ்ட தெய்வத்தின் மேல் மட்டுமே செலுத்துக! விக்கினங்களை நீக்குவதோ, கல்வியோ, புத்தியோ, பொன்னோ, பொருளோ, புத்திரபாக்கியமோ, இது போன்று இன்னும் எவையெவைகளை யெல்லாம் நீ விரும்புவாயோ அவை யாவற்றையும் உன் முருகனிடம் கேள்! அவர் நீ விரும்பும் அனைத்தையும் தரும் கற்பகத்தரு ஆவார். இப்போது உன் உபாசனை சுலபமாகிவிட்டதல்லவா? சிரமமின்றி இவ்விஷ்ட தெய்வ உபாசனையை உன் மனங்கொண்ட அளவு செய்து மகிழ்ந்து, எல்லாக் காமியங்களும் பெற்று இன்புற்றிருப்பாயாக” என்று உபதேசித் தருள்கின்றார் ஆசிரியர்!

ஆசிரியரின் அறிவுரையைக் கேட்ட அம் மனிதனின் மனம் ஐயம் நீங்கிக் குழப்பமெல்லாம் அகன்று தெளிவுற்றது. இத்தனை காலமாக உள்ளத்தில் ஊக்கமின்றி (ஆனால், செய்யத் தவறினால் என்னாகுமோ என்ற பயத்தால் மாத்திரம்) நடத்திவந்த இதர நாம ரூபத்தெய்வ வழிபாடுகளை மேலும் இயற்ற வேண்டிய சிரமத்தினின்று ஓர் விடுதலையும், தன் முழுமனத்தோடும் விரும்பி வழிபடும் தன் இஷ்ட தெய்வம் ஒன்றினாலேயே தன் விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையும் தன் ஆசிரியரது வாக்காலேயே கிடைக்கப் பெற்றதால் உள்ளம் மகிழ்ந்தவனாய், அம்மனிதன் தன் ஆசிரியரை வணங்கி முடிவாக விடை பெற்றுக் கொண்டு வீடு திரும்பினான்.

பெருகிய சிரத்தையோடும் ஏகாக்கிரச் சித்தத்தோடும் தன் இஷ்ட தெய்வமாகிய ஒரே ஒரு கடவுளை மட்டும் உபாசித்து வரும் இம்மனிதன் இப்போது நம் பக்திப் பள்ளியில் மூன்றாம் வகுப்பிற் சேர்க்கப்பட்டவனாகின்றான். இப்பள்ளியில் கர்மானுஷ்டானங்களே முதல் வகுப்பு; நானா தெய்வோபாசனையே இரண்டாம் வகுப்பு; இஷ்ட தெய்வமான ஏகதெய்வ வழிபாடே மூன்றாம் வகுப்பு. இம் மூன்றாம் வகுப்பில் ஆற்றப்படும் இஷ்டதெய்வ வழிபாடானது (ய) வித்ய பக்தி என்றும் (டி) தெய்வபக்தி என்றும் இருவகைப்படும். நம் மனிதனோ இன்னும் வித்ய பக்தியையே உடையவனாயிருப்பதால் மூன்றாம் வகுப்பின் (ய) பிரிவிலேயே இருப்பவனாகிறான்.

என்ற படி எண்ணற்ற தன் காமியங்கள் அனைத்தையும் தன் இஷ்ட தெய்வத்தினிடம் மட்டுமே கேட்டு இவன் பெறுகிறான். எனினும் இங்கு அவன் பக்தி செய்வது அவன் விரும்பிய உலக விஷயங்களையே! அவனது இஷ்ட தெய்வமோ அதற்கு உதவி செய்வதற்கு (சகாயி) மட்டுமே! அவ்வளவுதான்! ஆயினும் இது வரை பற்பல தெய்வங்களிடம் பன்முகப்பட்டு வியந்து மெலிந்த அவனது சிந்தை தற்போது ஒருமுகப்பட்டுக் குவிந்த ஒரே தெய்வத்தின் மேலேயே நிறுத்தப்படுவதால் அவனது இந்த ஏக தெய்வோபாசனை முன்னிலும் பன்மடங்கு சக்தி வாய்ந்ததாகின்றது.

உன் மனத்திற்கு மிகவும் இஷ்டமான தெய்வம் எது?

2011-04-21T20:31:00.001-07:00

வாழ்வின் பெரும்பகுதியைத் தன் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக எத்தனையோவிதத் தொழில்களிற் செலவிடும் மனிதர்களுக்கு, தூக்கம் போக எஞ்சியுள்ள நேரமோ கொஞ்சமாகவேயுள்ளதல்லவா? ஒவ்வொரு தினமும் இக்குறுகிய நேரத்திற்குள் பெருகிய அளவான எத்தனை தெய்வங்களைத்தான் ஒருவன் ஆராதிக்க முடியும்? கிழமைகளின் விஷேசத்தைப் பொருத்து, வௌளி-செவ்வாய்க் கிழமைகளில் ஸஹஸ்ர நாமம் - கணபதி ஹோமமும், திங்கள்-வியாழன் கிழமைகளில் சிவனை ஆராதிக்கும் விஷேச பூஜைகளும், ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் சூரியயோபாசனையும், சனிக்கிழமைகளில் நவக்கிரக ஆராதனையுங்கூடி வாரத்தின் ஆறு நாட்களின் ஏராளமான நேரத்தை எடுத்துக் கொண்டு விடுகின்றன! இந்த ஆறு நாட்களில் மற்றுமுற்ற பற்பல தெய்வங்களும் வழிபாடு செய்யப்பட வேண்டியேயிருக்கின்றன. எஞ்சியுள்ள புதன் கிழமைகளிலோ சம்பவிக்கும் விசேஷ வழிபாடுகளோடு தினசரி முறைப்படி எல்லாத் தெய்வங்களும் ஆராதிக்கப்பட வேண்டுமல்லவா? இந்நிலையில் ஒருவன் தெய்வங்கள் ஒவ்வொன்றையும் ஒவ்வொரு தினமும் ஆசைதீர ஆராதிப்பது எப்படி இயலும்?

மனமானது மாறிமாறி விரும்பும் பின்ன ருசியுடையதேனும், ஏதேனும் ஒன்றில் விசேஷ விருப்பம் கொண்டதாக அமைவதும் இயல்பேயன்றோ? அவ்வாறே நானா தெய்வ உபாசனைகளின் நடுவிலும் ஏதேனும் ஒரு நாமரூபத்தில் மட்டும் விசேஷப் பிரியம் இம்மனிதனுக்கு ஏற்படவே செய்கின்றது. தன் உள்ளத்தைக் கொள்ள கொள்ளும் அவ்வொரு உபாசனா மூர்த்தியிடம் இயல்பாகவே அவன் நெடுநேரம் உள்ள மூன்றி அன்பு கனிந்து வழிபடுகின்றான். இதனால் மற்ற நாம ரூபத்தெய்வ வழிபாடுகளில் தனக்கிருந்த சிரத்தை கொஞ்சங் கொஞ்சமாகக் குறைந்து வருவதையும் அவன் உணர்கின்றான். மேலும் அவன் தன் வீட்டில் வழிபடும் அந்த நானா தெய்வங்களும் நாட்டில் பற்பல ஷேத்திரத்திலும் எழுந்தருளியயுள்ளனவன்றோ? அந்த ஒவ்வொரு ஷேத்திரத்திலுமுள்ள தெய்வங்களின் சேவையும் இவனுக்குத் தேவையாகவே தோன்றுவதில் ஆச்சிhpயமொன்றுமில்லை! வருடந்தோறும் அவ்வொவ்வொரு ஷேத்திரத்திலும் விசேஷ உற்சவாதிகள் பற்பல நடந்து வருவதால் எதைப் போய்ச் சேவிப்பது? எதை விடுவது! ஓன்றைத் தொட்டால் ஒன்றுவிட்டுப் போகின்றது!

இந்நிலையில் அவனது முன் வினைப்படி வாழ்வில் இடையிடையே ஏதேனும் சிரமங்களோ துன்பங்களோ சம்பவிக்கும் போது இம்மனிதன், “ஆஹா! நேரமின்மையினாலோ, சிரத்தைக் குறைவினாலோ, கவனக் குறைவினாலோ இன்னின்ன இதர நாமரூபத் தெய்வங்களை நான் உபாசிக்கத் தவறிவிட்டதனாலேயே இப்படிப்பட்ட துன்பங்கள் எனக்கு வந்துவிட்டன! என்று நினைத்து வருந்துகின்றான். ஆனால் உண்மை அவ்வாறிள்றி வேறுவிதமாகும். அதாவது, அவன் அறிந்தோ அறியாமலோ பற்பல முற்பிறவிகளிற் செய்த தீவினைகளின் பலன்களைக் கொண்ட பிராரப்தப் பகுதியால் இந்த ஜன்மத்தில் இப்பொழுது அவனுக்குத் துன்பம் அனுபவிக்க நேர்ந்திருக்குமே தவிர, இப்பொழுது செய்யத் தவறிப்போன தெய்வாராதனைக்குத் தண்டனையாக அவை வந்தவையல்ல. இவன் இப்பொழுது உபாசிக்கும் எந்தத் தெய்வமும் இவனது ஊழ்வலியை விலக்க வியலாது! விலக்குவதுமில்லை!!

மேற்கண்ட தெய்வோபாசனைகளின் நிமித்தம் தேகசுத்தி மனோசுத்திகளான பற்பல ஆசார ஒழுக்கங்களையும் பற்பல விரதானுஷ்டங்களையும் தினசரி கடைப்பிடித்துவர வேண்டிய அவசியம் அவனுக்குத் தானாகவே ஏற்பட்டுவிடுகின்றது. ஏனெனில், பூஜிப்போனது தேகமனச் சுத்தமும், பூஜா திரவியங்களிற் கவனிக்கப்பட வேண்டிய சுத்தமும் இல்லாமல் அனாசாரப் பழக்கமுடையவர்கள் நானா தெய்வோபாசனைகளை எப்படிச் செய்வது? இவ்வொழுக்கக் கடைப்பிடிப்பால் உதாசீனப்படுத்தப்பட்டு அவனிடமிருந்த பற்பல தீயபழக்கவழக்கங்களும் சோம்பல் போன்ற கேடுகளும் நீங்குவதோடு அவனது அநேக அற்ப ஆசைகளுங்கூட அவனை விட்டுவிலகி விடுகின்றன. ஆசாரங்களை உண்மையாகக் கடைப்பிடிக்கும் விதத்தையும் அவற்றின் முடிவான மேன்மையையும் விளக்க ஸ்ரீ பகவான் ரமணர் ஒருமுறை கூறியதின் சாரம் ஸ்ரீ முருகனாரால் ‘குருவாசகக்கோவை’ யின் 680ஆவது பாடலாகக் கோக்கப்பட்டுள்ளது. அப்பாடலாவது:-

‘சுவாமி, தங்கள் கருணையால், தங்கள் உபதேசப்படியே நானா தெய்வங்களையும் உபாசித்து வருகிறேன். ஆயினும் அவைகள் ஒவ்வொன்றையும் என் மனமாரப் பூஜித்துத் திருப்தி செய்ய எனக்கு நேரமும் திறமையும் இல்லாமற் போகின்றது. அதனால் சிற்சில நாமரூப உபாசனைகள் விட்டுப் போகவே, என் வாழ்வில் அடிக்கடி சிரமங்களும் துன்பங்களும் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. எல்லாத் தெய்வங்களையும் சரியானபடி உபாசித்தாலன்றி என் மனோ இஷ்டங்கள் யாவும் நிறைவேறாவன்றோ? இதற்கு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குழம்பிய மனத்தனாய்த் தங்கள் துணையை நாடி வந்துள்ளேன். என் இஷ்டங்கள் எல்லாம் நிறைவேற இன்னும் எளியதும், சுலபமாய்ப் பூரண பலனளிப்பதுமான உபாயம் ஏதேனுமில்லையா?” என்று ஆவலோடு கேட்கிறான் அம்மனிதன்!

“உண்டு; ஆம், வழியிருக்கின்றது! இதைக் கேள். கடவுள் ஒருவரே. அவரே பற்பல காமியங்களையும் அருளவல்ல சக்தியுடைய பற்பல நாமரூபத் தெய்வங்களாக வழிபடப்படுகிறாரே தவிர, கடவுள் பலரல்லர். சரி; இதுவரை நீ அவரது எத்தனையோவித நாம ரூபங்களை விரும்பி வழிபட்டு வந்திருக்கிறாயல்லவா? இவை பலவற்றுள்ளும் எந்த ஒரு நாம ரூபத்தில் உனக்கு இயல்பாகவே அதிக அன்பும் ஈடுபாடும் உண்டாகியுள்ளது? உன் மனத்திற்கு மிகவும் இஷ்டமான தெய்வம் எது? சொல்!” என்கிறார்; ஆசிரியர்.

இதற்கு முடிவேது!

2011-04-21T20:27:00.000-07:00

தெய்வத்தை நாடிப் பணியும் பக்தனாக மாறியுள்ள இம்மனிதன் தன் மனோ பீஷ்டங்கள் எவையெவையோ அவைகளையெல்லாம் பூர்த்தி செய்து தரும் நானா தெய்வ நாமரூபங்களை, அவையவைகளுக்கேற்ற மந்திர, யந்திர, தந்திர சாதனங்களுடன் மிகுந்த சிரத்தையோடு சதாகாலமும் உபாசிக்க ஆரம்பிக்கின்றான். உலகில் ஆஸ்திகர்கள் பக்தர்கள் என்ற பெயருடன் தற்காலம் காணப்படுபவர்களுள் பெரும்பான்மை மக்கள் இந்த இரண்டாம் வகுப்பிற் சர்ந்துள்ளவர்கள். தாம் கடவுள் பக்தியுள்ளவர்களாக இவர்கள் கூறிக் கொள்வர்! ஆயினும் என்ன? இவர்களது பக்தியெல்லாம் - பிரியமெல்லாம் - இவர்கள் நாடும் காமிய உலகப் பொருள்களின் மேலென்றோ? இவர்கள் பக்தி செய்வது - விரும்புவது இக பர (சுவர்க்க) காமியங்களையே! அதற்குச் சகாயம் செய்யவே இவர்கள் தெய்வங்களைக் கூப்பிடுகின்றனர்! தெய்வங்கள் இவர்களுக்குச் சகாயிகளாக மட்டுமே தேவைப்படுகின்றன! பக்தியோ விஷய பக்தி; தெய்வ பக்தியல்ல! தெய்வம் இவர்களது சகாயி மட்டுமே!

வேதப் பள்ளியிற் சேருமுன் மனிதனின் பிரியவுணர்ச்சி-பக்தியானது-விஷய பக்தியே. அப்போது அதை நிறைவேற்ற அவனது தேக - புத்தி பலமே சகாயமாயிருந்தது. பிறகு முதல் வகுப்பிற் சேர்ந்திருந்த பொழுதும் மனிதனின் பிரியவுணர்ச்சி-பக்தி-யானது விஷய பக்தியே. அப்போது அதை நிறைவேற்றக் கர்மங்கள் சகாயங்களாயிருந்தன. அவ்வாறே, இப்போது அம் மனிதன் உள்ள இரண்டாம் வகுப்பிலுங்கூட பக்தி விஷய பக்தியே! இப்போது கர்மங்களுக்குப் பதிலாக நானா தெய்வங்கள் அதை நிறைவேற்றித் தரும் சகாயிகளேயாகின்றனா;! இந்நிலையிலுள்ள மனிதன் மிக உற்சாகத்துடன் தனது இரண்டாம் வகுப்புப் பாடங்களாகிய நானா தெய்வ உபாசனையில் ஈடுபடுகின்றான்.

“திருப்பதிக்குப் போய்வந்தேன்; ஏழுமலையான் ஐசுவரியம் தருவான்; ஆரோக்கியம் தருவான்! பழனி முருகனுக்குப் பாற்காவடியெடுத்தேன். பஞ்சாமிர்த அபிஷேகங்கள் செவ்வனே செய்தேன்; திருமுருகாற்றுப்படை பாராயணம் செய்கிறேன்; சகல பிணிகளும் கேடுகளும் நீக்கி இகபர நலனைத் தருவான் ஷண்முகன்; அவனருளால் சகல பீடைகளும் நீங்கி என் குடும்பம் சௌக்கியமடையும்! காசி ராமேசுவர தர்சனமும், கங்கா யமுனா தீர்த்தாடனமும் செய்துள்ளேன்; அதனால் எனக்குச் சற்புத்திர சந்தானம் ஏற்படும்! ‘ஆதித்ய ஹ்ருதயம்’ பாராயணம் செய்து வருகின்றேன்; நீதிமன்றத்தில் என் எதிரிகள் என்னை என்ன செய்துவிட முடியும்? தொட்ட காரியந்துலங்க வேண்டுமல்லவா? அதனால் விநாயகரை விடாமற் பூஜிக்கின்றேன்! லட்சுமி அஷ்டோத்தர சதமும் ஸஹஸ்ர நாமமும் வருடம் முழுவதும் பாராயணம் உண்டு; லட்சுமி தேவியின் கடாக்ஷம் எனக்குக் குபேர சம்பத்தையும் கொடுக்கும்! லலிதா ஸாஹஸ்ர நாமமும் திரிசதியும் சண்டிகா ஹோமமும் ஸ்ரீ சக்ர பூஜையும் நான் தவறுவதேயில்லை; அம்பாள் தான் எனக்கு எல்லா பாக்கியங்களையும் அருள்கின்றாள்! சிதம்பரம் நடாராஜா, அண்ணாமலையப்பன், காளத்தி நாதன், மகாலிங்கப் பெருமான், வைத்திய நாதனான வைத்தீசுவரன் கைலாயபதியாகிய எல்லா சிவ மூர்த்திகளையும் போய்த் தரிசித்தே தீருவதாக இருக்கிறேன். சிவாஷ்டோத்தர சதமும் ஸஹஸ்ர நாமாஅர்ச்சனையுங்கூட செய்து வருகின்றேன். இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் எனக்கு வேண்டியதெல்லாம் தரும் மஹேசுவரன் அவரல்லவா? பரமேசுவரன் திருவருளே எனக்கு எல்லாவற்றையும் சாதித்துத் தரும்! அனுதினமும் காலை நண்பகல் மாலையில் சந்தியா வந்தனத்துடன் அயிரம் காயத்ரி ஜபம்! பார் என்னை! எவ்வளவு தேஜசும் சக்தியும் எனக்கு உண்டாகியிருக்கின்றன! ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை பாராயணம், இராமநாம சங்கீர்த்தனம், இராம நவமி மஹோற்சவம் இவைகளை எப்படியும் வருடந்தோறும் தவறாமல் நடத்தியே வருகின்றேன்! இந்த நானா தெய்வோபாசனையின் பலத்தால்தான் நான் எல்லா நன்மையும் அடைய முடிகின்றது!”

இவ்வாறு அவ்விரண்டாம் வகுப்பிற் கற்கும் மனிதனின் மனம் தன் விஷயாசையின் மிகுதியால் தெய்வங்கள் பற்பலவற்றினிடமும் தீவிரமான நம்பிக்கையும் ஆர்வமும் கொண்டு மேன்மேலும் உபாசனையில் முனைகின்றது.

எத்தனையோ பிறவிகள் இந்நானா தெய்வ உபாசனையிற் கழிகின்றன! மற்ற பாமர மக்களைவிட தெய்வ சகாயத்தால் இகபர சுகங்களைப் பெற முயலும் இம்மனிதனும் எத்தனையோவித இம்மை மறுமைப் பேறான சுகங்களைப் பெற்றுப் புஜிந்து வருகின்றான். ஆயினும் என்ன? போகப் பொருள்களாகிய உலகங்களின் விரிவும், புஜிப்போனது விருப்பங்களாகிய மனோ கற்பனைகளும் எல்லையற்றுப் பெருகிக் கொண்டே போவது இயற்கையல்லவா? இதற்கு முடிவேது!

மிகப்பெரிய உபாசனா பலம்பெற்று விளங்கியவர்களாகிய இரணியகசிபு, இந்திரன், இராவணன் போன்றவர்களுங்கூட பிறர்மேல் அசூயையும், பிறர் பொருளின்மேல் ஆசையுங்கொண்டு, கொஞ்சமம் திருப்தியற்றவர்களாய்த் தத்தம் அழிவைத்தாமே தேடிக் கொண்டனர் என்றால், சாதாரண மனிதன் தெய்வோபாசனையாற் பெறும் அற்ப சக்தியைக் கொண்டு எவ்வளவு திருப்தியடைந்துவிட முடியும்? ‘வல்லவனுக்கு வல்லவன் வையகத்திலுண்டு’ என்ற வாக்கியத்தின்படி தன்னைவிட உபாசனாபலம் பெற்றுள்ளவர்களைக் கண்டு இம்மனிதன் வெதும்புகின்றான். இன்னும் நிறைவேறாத தன் எண்ணற்ற இங்டங்களை நோக்கி ஏக்க முடையவனாயிருக்கின்றான்!

‘கண்டதே காட்சி; கொண்டதே கோலம்’

2011-04-21T20:23:00.000-07:00

மனிதன் தனக்கு முதல் வகுப்பிற் போதிக்கப்பட்ட கர்ம நெறிகளை ஒழுங்காகக் கடைப்பிடித்து ஒழுகியதால்தான் அதன் விளைவாகத் தனக்குத் தற்போது தோன்றியிருக்கும் ‘கர்ம அலுப்பிற்கு வந்து சேருகிறான். இதற்குள் அவனுக்குப் பல்லாயிரக்கணக்கான பிறவிகள் வந்து போய்விடலாம்! அவ்வளவு காலமும் அவன் முதல் வகுப்பிற் படிப்பவனே! இந்த கர்ம அலுப்பாகிய பக்குவம் அவனுக்கு உண்டாவதே முதல் வகுப்பில் அவன் இவ்வளவு காலமும் ஒழுங்காகப் பூரணப்பயிற்சி பெற்றவன் என்பதைக் காட்டுகின்றது! இம்முதல் வகுப்பிற் கற்பவர்கள் இன்றுங்கூட நம்மிடையே அநேகா; உளர். அத்தகையோர் தற்காலப் பள்ளிப் படிப்பில் சர்வகலாசாலைப் பட்டதாரிகளாகக் கூட இருக்கலாம். ஆயினும் அவர்கள் நம் ‘பக்திப் பள்ளி’ யில் முதல் வகுப்பிலேயே இன்னும் படித்து வருபவர்களாகும்! வேதங்கள் காட்டும் கர்ம நெறிகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்குக் கூட இணங்கி வராமல், ‘கண்டதே காட்சி; கொண்டதே கோலம்’ என்று திரிபவார்களாய், இம் முதல் வகுப்பிற்கூடச் சேராமல், பள்ளிக்கு வெளியில் விலங்கினம் போல் வாழ்வோரும் நம்மிடையே இன்னும் கோடிக்கணக்கிற் காணப்படுகின்றனரென்றால், முதல் வகுப்பிலுள்ளவர்களைப் பற்றி வருத்தப்படுவானேன்!

முதல் வகுப்பிற் சோர்ந்து பயிற்சி பெற்ற மனிதன் அத்ன முடிவில் மேற்காட்டியபடி ஆசிரியரிடம் வருகின்றான். “சுவாமி விதித்த கர்மங்கள் எண்ணிலடங்காதனவாயிருக்கின்றன. அவற்றை சரியாக முற்றும் செய்து முடிக்கத்தக்க சக்தியும் நேரமும் அற்றவனாயிருக்கிறேன். ஆயினும் அவைகள் யாவற்றின் பலன்களாகிய இகபர சம்பத்துக்களையும் அடைந்து அனுபவிக்காமல் எனக்குத் திருப்தியுண்டாகாது. ஆகையால், கர்மங்களைவிடச் சற்று எளியதும் அதிகப் பலனளிப்பதுமான வேறேதேனும் உபாயங்கள் உண்டோ என்று அறிந்து பின்பற்றத் தங்களே நாடி வந்தேன்” என்று முறையிடுகின்றான்.

“உண்டு; வழியிருக்கின்றது! உன் கர்மங்கள் அனைத்தும் தாமே பலனைக் கொடுத்துவிடா! கொடுக்கவும் முடியாது! கர்மங்கள் வெறும் ஜடமே! அவைகள் பலனைத் தருவது (கர்த்தனாகிய) கடவுளின் ஆஜ்ஞைப்படியேயாகும். தம்மை உபாசிப்பவனுக்குப் பல்வேறு பலன்களையும் விரைவிற் கொடுக்கும் சக்தியுள்ளவைகளாய், உபாசிப்பதற்குச் சுலபமாய் இறைவனின் பல்வேறு சகுண நாம ரூப மூர்த்திகள் உண்டு. ஆகையால் நானோ தெய்வரூபமான அவ்வீசுவர மூர்த்திகளை நீ உபாசித்தால் அவர்களது அனுக்கிரக சக்தியால் உனது குறைந்த பிரயாசையிலேயே நிறைந்த பலன்கள், நீ விரும்பியவாறு உனக்குக் கிட்டும். நீ எடுத்த எக்காரியங்களும் விக்கினமின்றி முடிவுபெற வேண்டுமானால் விநாயகரைப் பூஜி! கல்வி புகழாதிகளை மிகவும் பெற்று மேன்மையடைய நீ விரும்புவாயாயின் சகல வித்தைகளையும் எளிதில் வழங்கியருளும் சக்தியுடைய இறைவனின் சகுண ரூபமாக விளங்கும் சரஸ்வதியை வழிபடு! பொன் புத்திரர், நிலம், மனையாதி அஷ்டைசுவரியங்களையும் நிறைய அடைய விரும்புவாயாயின் மகாலட்சுமியை உபாசி! இது போன்றே உனது பல்வேறு இஷ்டங்களையும் பூர்த்தி செய்விக்கத் தக்க இறைவனின் நாம ரூபங்கள் சிவனாகவும் வி‘;ணுவாகவும் முருகனாகவும் தேவியாகவும் இவா;களின் எண்ணிறந்த பல்வேறு அம்ச தெய்வங்களாகவும் உள்ளன. இத்தேவ தேவியா;கள் ஒவ்வொருவரையும் பூஜிக்கத்தக்க மந்திரங்களும் பூஜா விதிகளும் இருக்கின்றன. மேலும் உன் சக்தியைப் பெருக்கிக் கொள்ள யந்திர தந்திராதி உபாசனை மார்க்கங்களும் இதோ மிகப் பலவாய் உள! உன் விருப்பத்திற்கும் தேவைக்கும் ஏற்றபடி இவையாவற்றையும் கைக்கொண்டு உன் தெய்வோபாசனையை ஆரம்பி! கர்மங்களைவிட தெய்வோபாசனையால் காரியங்கள் எளிதில் ஏராளமாய்க் கை கூடும்!” என்று கூறி வேதமாகிய ஆசிரியர் நானா தெய்வ உபாசனை நெறியை அம்மனிதனுக்கு உபதேசிக்கின்றார்!

தன் முயற்சிகளான கர்மங்களைச் சார்ந்து நிற்பதைவிட உபாசனையால் தெய்வங்களின் சகாயத்தைப் பெற்று ஏராளமான இகபர சுகபோகங்களை எளிதில் அடையலாம் எனக் கேள்விப்பட்டதும் அம் மனிதன் மிகுந்த நம்பிக்கையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் நானா தெய்வ உபாசனைகளை உற்சாகமாய் மேற்கொள்கிறான்! கர்ம முனைப்பான தன் முயற்சியும் சக்தியும் அற்பம் என்று கண்டு கொள்வதும் தனக்கு மேல் சக்தி வாய்ந்த பரம்பொருள் உண்டு என்பதை ஏற்றுக் கொள்வதும் அத்தெய்வங்களிடம் நம்பிக்கை கொள்வதும் இப்போது அவனது அறிவிற் புதிதாக ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றங்களாம்.

நீ அதற்காகக் கொடுக்க வேண்டிய விலை

2011-04-21T20:05:00.000-07:00

“உண்டு! உன் இயலாமையின் (அசக்கத்தின்) காரணத்தை முதலில் உணர் இவ்வுலகம் ஈசன் படைப்பு; அவரது சொத்து. அதில் உனக்கு வேண்டியதைப் பெற விரும்பினால், நீ அதற்காகக் கொடுக்க வேண்டிய விலையொன்றுண்டு. அதைக் கொடாமல் உன் வலிமையைக் காட்டி அவர் சொத்தை அபகரித்தனுபவிப்பது என்பதே பாபம், அதர்மம் எனப்படும். தர்மமே அவருடைய சொத்தாகிய உலகை நீ அனுபவிப்பதற்காகக் கொடுக்கும் விலையும் உபாயமும் ஆகும்! தர்மத்தை அறியாமல் இதுவரை நீ நடந்து கொண்டதால் தான் பாபங்களால் உன் வலிமை (சக்தி) குன்றிவிட்டது. தர்மத்தை அறிந்து உன்னாற் கையாளப்படுகின்ற காரியங்களே (மனோ வாக்குக் காயங்களாற் செய்யப்படும் முயற்சிகளே) ‘சற் கருமங்கள்’ எனப்படும். அவைகளைக் கேட்டறிக. நீ எவ்வெப் பொருள்களை இவ்வுலகிலும் பிற உலகங்களிலும் அடைந்து அனுபவிக்க விரும்புகிறாயோ அவை ஒவ்வொன்றையும் அடைவதற்கான கர்மங்கள் இன்னின்னவை; அவைகளை இயற்றும் முறைகள், கால தேசாதிகள் இன்னின்னவை; இன்னதைச் செய்தால் இன்னதை அடையலாம்” என்று ஆரம்பித்து வேதம் மனிதனின் பல்வேறு முகப்பட்ட ஆசைகளையெல்லாம் பூர்த்தி செய்து கொள்வதற்கான பல்வேறு காமிய கர்மங்களை, அவையவை இயற்றப்பட வேண்டிய விதிமுறைகளோடு ஸாங்கோபாங்கமாகக் கர்மகாண்டாத்தால் முதலில் இம்மிருக மனிதனுக்கு உபதேசிக்கின்றது!

இவ்விகித யஜ்ஞங்களைச் செய்து முறைப்படி வாழ ஒத்துக் கொண்டு அந்நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை (அவை புண்ணிய கர்மங்கள் மட்டுமன்றிக் கடமையுமாம்) தவறாமல் அனுஷ்டித்து வரும் மனிதன் இப்பள்ளியில் முதல்வகுப்பிற் சர்க்கப்பட்டவனாகின்றான். இது வி‘ய பக்தியேயாயினும், தன் அசக்தத்தையுணர்ந்து, தன்னினும் பெரியேர்களை மதித்து, அவர்களது அறிவுரைகளுக்கு அடங்கி நடக்கவாவது ஒருவன் ஒத்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு அகங்காரம் அடங்கப் பெற்றவனாகின்றனல்லவா? இதுவே இப்பள்ளியில் முதல் வகுப்பில் அவன் சேருவதற்கான தகுதியாகும். இச்சிறிய அளவிற்கூட அகந்தை அடங்கிப் பெரியோர்கட்கும் சாஸ்திரங்கட்கும் கட்டுப்பட விரும்பாத மக்களும் உண்டல்லவா? அத்தகையோர் இன்றும் என்றும் இருந்தே வருகின்றனர். அவர்களெல்லாம் பள்ளிக்குச் செல்ல வரும் போது வெளியில் வீதியில் வீணேயலையும் அடங்காச் சிறார்க்குச் சமானமானவர்களேயாகும்!

உலகில் எத்தனைவித மனிதர்களுண்டோ அத்தனைவித பேத மனங்களும் உண்டன்றோ? வெளிப் பொருள்களிலிருந்து தான் சுகம் வருகிறதென்ற தப்பெண்ணமுள்ள ஒவ்வொரு மனத்திற்கும் அதனதன் ருசிக்கேற்றபடி எத்தனையோ வித வெளிப்பொருள்கள் தேவைப்படுகின்றனவன்றோ? அத்தனைக் கோடிக் காமியங்களையும் அவரவர்கள் அடைவதற்குரிய கர்மவழிகளையும் வகுத்துத் தரவேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகின்றதன்றோ? ஆகையால்தான் வேதங்களிற் கர்மகாண்டப் பகுதி மிகமிக விரிந்தும் சிக்கலானதுமாய்க் காணப்படுகின்றது! பொன், மனை, நிலம், கல்வி, புகழ், நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம் முதலிய பலவகைப்பட்ட உலக வி‘யப் பொருள்களின் ஈட்டமே சுகசாதனங்கள் என்ற தப்பறிவே பெரும்பாலான மக்களின் தீர்மானமாக இருப்பதால், ஓர் தாய் தன் குழந்தையின் திருப்திக்காக அது கேட்பவை பயனற்ற பொருள்களாயினும் இரக்கத்துடன் கொடுத்துதவுவது போலவே, உண்மையில் விஷயப் பொருள்கள் சுகந்தருவன அல்ல வென்றாலும், அவற்றில் மயங்கியிருக்கும்வரை, அம்மக்களுள் ஒவ்வொருவரின் விஷய விருப்பத்தையும் பூர்த்தி செய்வித்து அநுக்கிரகிக்கும் நோக்கத்துடனேயே கர்ம காண்டமும் வேதங்களில் மிகுந்த அளவில் விவரிக்கப்பட வேண்டியதாயிற்று! மனிதன் இவ்வாறு கர்மங்களையும் தர்மங் (ஒழுங்கு) களையும் பேரூக்கத்துடன் கடைப்பிடித்து, அக்கர்ம பலனாகிய விஷய சுகங்களைப் புஜித்து மகிழ்ச்சியடைகின்றான். ஆயினும் என்ன?

ஓர் பெரிய அணைக்கட்டின் நீரை ஓர் சிறு அரை அங்குலக் குழாயின் வழியே வடித்துக் காலிசெய்ய முயல்வதுபோல, மனிதனின் அளவற்ற ஆசை வௌ்ளத்தை கர்மதர்மக் குழாயின் வழி வடித்து முடிப்பதில் ஏற்படும் பெரும் தாமதத்தை எந்த ஜீவனும் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடிவதில்லையல்லவா? ஜீவனும் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடிவதில்லையல்லவா? விதிக்கப்பட்ட ஒழுங்குகளின்படி அந்தந்த வேள்விகளைச் செய்தாலொழிய அவை தக்க பயனைத்தராமையை உணரும் மனிதன் அவ்வொழுங்களுக்கேற்றபடி அந்தந்த யஜ்ஞங்களுக்குத் தேவையான சாமக்கிரிகளைத் தேடி அல்லலுறுகிறான். அற்ப வேள்விகளுங்கூட, முறை வழுவாமல் நடத்தப்பட வேண்டுமென்றால், மிகுந்த பிரயாசைக்குப் பிறகே இயற்றப்பட வியல்கின்றன. இராஜசூயயாகம் செய்து உலகச் சக்கரவர்த்தியாகி ராஜ போகங்களை நுகர்வதென்றால் எம் மனிதனுக்குத்தான் இஷ்டமிராது! ஆனால் அதற்கு வேண்டிய சாமக்கிரிகளைப் பெற பேரரசர்களால் மட்டுந்தானே முடியும்? அதன்மேல் ஆசை மாத்திரமுள்ள அற்ப மனிதன் சாமக்கிரிகளுக்கு எங்கே போவது? அத்தகைய யஜ்ஞங்களை இயற்றி முடிக்குமுன் இடையில் வரும் இடையூறுகளும் எத்தனை யெத்தனையோ! மனிதன் தன் தகுதிக்கும் திறமைக்கும் மேற்பட்ட கர்மங்களினால் மட்டுமே அடையக்கூடிய சுகங்களானாலும் சரி, அவற்றை ஆசைப்படாமல் இருப்பானா? மாட்டான்! இவ்வாறு, தன் பலவகைப்பட்ட ஆசைகளையும் பூர்த்தி செய்து கொள்ளும் நிமித்தம் பல வகைப்பட்ட கர்மானுஷ்டானங்களைச் சிரத்தையுடன் கருத்தூன்றி நடத்தி, கீழ்மேல் உலகங்களில், பல்வேறு பிறவிகளில், அவற்றின் பலன்களை அனுபவதித்து வரும் மனிதன், நெய்யிடப்பட்ட நெருப்பே போல, விஷயானுபவத்தால் தன் ஆசைகள் மேன்மேலும் பெருக்கப்பட்டவனேயாகின்றான். விஷயானுபவங்கள் கிடைக்க கிடைக்க, விஷயாசைத் தீயும் மேன் மேலும் ஓங்கி எரியவே ஆரம்பிக்கும.

வெறும் தேக - புத்தி மாத்திர உபகரணங்களாற் செய்யப்படும் ஜட கர்மங்கள்ழூ எல்லைக்குட்பட்டதோர் சிறிய அளவே பலன் தரக் கூடியவையாக அமைவதையும் அவன் உணர்கிறான். தன் முயற்சியின் வடிவான இக் கர்மங்களைவிட இன்னும் துரிதமாகவும், பெருமளவிலும் பலனளிக்கக்கூடிய உபாயங்கள் வேறொன்றுமில்லையோ என்று மீண்டும் ஏங்குகிறான். தனக்குக் கர்ம வழி காட்டிய ஆசிரியிடமே இதற்கும் ஏதாவது வழி கிடைக்கும் என்று நம்பி, மறுபடியும் தன் ஆசிரியிடம் (வேதத்தினிடம்) வருகிறான்.

மனிதன் பக்தியின் முதல் வகுப்பில் சேர்தல்

2011-04-21T19:54:00.000-07:00

இனி இம் மனிதன் எவ்வாறு முதல் வகுப்பில் நுழைகின்றானென்பதையும், பிறகு கிரமமாக எவ்வாறு மேல் வகுப்புக்களுக்கு உயர்கின்றான் என்பதையும் காண்போம். ‘வலிமையே ஞாயம்’ (might is right என்ற மிருக ஞாயத்தைக் கையாண்டு தான் இச்சித்தவெல்லாம் எய்திவிட முடியாதென்றறிந்த மனிதன் ஆசிர்யர்டம் வந்து:

“சுவாமி, இவ்வுலகில் நான் விரும்பியவற்றையெல்லாம் அடைய முடியாதபடி என் தேகம் அற்ப சக்தியுடையதாயிருக்கின்றது. என் புத்தி வலிமையாலுங் கூடச் சாதித்துக் கொள்ளக் கிட்டாத ஆசைப் பொருள்களோ என் கண்முன் அளவிறந்து காணப்படுகின்றன. இதனால் நான் திருப்தியற்றவனாய்த் துன்புறுகிறேன். என் இஷ்டங்கள் எல்லாம் விரைவில் நிறைவேற ஏதாவது சுலபமான வழியுள்ளதா?” என்று ஆசிரியர்டம் ஆலோசனை கேட்கிறான்!

வேற ஏதாவது சுலபமான வழியுள்ளதா?”

2010-08-05T09:57:00.000-07:00

சிருவனும் குருபோதனையும்

2010-07-17T10:53:00.000-07:00

ஓர் சிறுவன் தந்தையுடன் அந்தி வேளையில் உலாவச் சென்றான். அங்கே, கிளைளெல்லாம் வெட்டப்பட்டு நின்றதோர் அடி மரத்தைக் கண்டான். ‘அப்பா! அதோ! ஓர் பிசாசு!’ என்று கூறிப் பயந்தான். தந்தைக்கோ அது வெறும் அடிமரம் என்ற உண்மை தெரியும். அதனால் அவர், ‘ஓகோ! அந்தப் பிசாசா! அது உன்னை ஒன்றும் செய்ய முடியாது; நானிருக்கிறேன்; பார்த்துக் கொள்கிறேன்! வா!’ என்று கூறி அழைத்து வந்துவிட்டார். தந்தையின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பையன், ‘நம் அப்பா இந்தப் பிசாசை விட பலசாலி போலிருக்கிறது! அதனால்தான் அது என்னை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று கூறினார்’ என்று அர்த்தம் பண்ணிக்கொண்டு விட்டான்! இது யோக வேதாந்த சாஸ்திரங்களைப் படித்ததும் படிப்பாளிகள் அர்த்தம் பண்ணிக்கொண்ட விதத்திற்குச் சமானமாகும்!

மறுநாள் மாலையில் அவன் அதே வழியாக, தன் ஆசிரியருடன் உலாவச் சென்றான். அன்று பையன், ‘ஐயோ, அதோ பாருங்கள்; அங்கு ஒரு பிசாசு இருக்கிறது! நேற்றும் பார்த்தோம்!’ என்றான். ஆசிரியர் இவனது அறியாமைக்கு இரங்கி, ‘அது பிசாசல்ல!’ என்றார். பையனோ, ‘அல்ல, அல்ல; நேற்று என் அப்பாவும் பார்த்தார்; அந்தப் பிசாசு ஒன்றும் செய்ய முடியாதபடி தான் பார்த்துக் கொள்வதாகவும் கூறினார்; நீங்கள் பிசாசே இல்லை என்கிறீர்களே!’ என்றான். ஆசிரியர் இலேசில் விடுபவரா?’ அடே! அருகில் போய் நீயே பார்! இதோ (டார்ச்) விளக்கைக் காட்டுகிறேன்; அது பிசாசாயிருந்தால் பிறகு நான் அதைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்’ என்றார்.

அத் தந்தையின் வார்த்தைகளைப் போன்றவை சாஸ்திரங்கள் தந்தைக்கு அது பிசாசல்ல என்பதும் தெரியும். அது போலவே சாஸ்திரங்களை அருளிய மகான்களுக்கும் அகந்தை, உடல், உலகம் ஒன்றும் உண்டாகிவிட வில்லை என்ற பாரமார்த்திக புண்மை தெரிந்ததே. பையனின் அன்றைய பயந்த நிலையில் அதை ஆராய்ந்து பார்க்க அவன் தகுதி யற்றவனாயிருந்ததைக் கண்டு, தந்தை அவன் ஏற்றுக் கொண்ட பொய்ப்பாவ மாகிய பிசாசைத் தானும் உண்மையென்று ஒத்துக்கொள்வதைப் போலவே நடித்து, அவனிடம் பேசினார். அப்படிப் பேசும் போதுங்கூட அவர் பொய் சொல்லவில்லை. அவனது பயத்தை உடனடியாக நீக்குவதற்காக ‘அந்தப் பிசாசு உன்னை ஒன்றுஞ் செய்ய முடியாது’ என்றே கூறினார். அது உண்மையே! ஆனால் மறுநாள் ஆசிரியர் கூறியதுதான¢பாரமார்த்திக உண்மை. ‘அது உன்னை ஒன்றும் செய்ய முடியாது’ என்ற கருத்தையே, (அது மரம்தான் என்று பிரத்தியட்சமாய் அவனையே அறிய வைப்பதால்) இன்னும் ஊர்ஜிதப் படுத்துகிறா ரல்லவா? தந்தையின் நோக்கத்தை நிறை வேற்றுவதால், ஆசிரியரின் கூற்று, தந்தையின் வாக்குக்குப் புத்துயிர் கொடுக்கிற தல்லவா? இவ்வாறு உணர்ந்து கொள்ளாமல் அந்தப் பையன், ‘அப்பாவை ஆசிரியர் கண்டிக்கிறார்!’ அல்லது ‘அப்பா பொய் கூறினார்!’ என்றெல்லாம் தீர்மானம் செய்வானாயின் அது பெரும் பிழை. அதுபோலவே பகவானும் சாஸ்திரங்களைக் கண்டிக்கவு மில்லை! பொய்யாக்கவுமில்லை; சாஸ்திரங்கள் பொய் கூறவுமில்லை. அவ்வாறு வாசகர்கள் யாராவது பகவானைப் பற்றி நினைப்பார்க ளானால் அவர்கள் கதையிற் கண்ட பையனைப் போலத் தவறான முடிவுக்கு வருபவர்களே யாவர்.

தத்வமஸி

2010-07-17T10:47:00.000-07:00

‘தத்வமஸி’, ‘அது நீ’ என்று மகா வாக்கியோதேசம் கூறப்பட்டுள்ளது. அவ்வரும் பொருட் சொற்றொடரைக் கேட்டதும் ஒரு முமுக்ஷு (மோக்ஷ மடைய விரும்புபவன்) என்ன செய்ய வேண்டு மென்பதில் படிப்பாளிகளுக்கும் பகவானுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் காண்க. சாஸ்திரங்களை நன்றாகப் படித்துவிட்டு நூதன அர்த்தங்களுடன் பிறருக்குப் பிரசங்கித்தும் உபதேசித்தும் திரியும் படிப்பாளிகள் ‘தத்வமஸி, அஹம்ஜபம் செய்துவர ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். அல்லது “நான் பிரம்மா யிருக்கிறேன்’ என்று நினைத்து (தியானித்து) வர ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். அவ்வாறே அவற்றை ஜபம்-தியானம் செய்யும்படிப் பிறருக்கு உபதேசித்தும் வருகிறார்கள். இதற்கு முன்பு, ‘நான் ஒரு ஜீவன் அல்லது மனிதன்’ என்ற நினைத்திருந்த நினைப்புக்குப் பதிலாக இப்போது ‘நான் பிரம்மம்’ என்ற மற்றொரு வித நினைப்பையே மேற்கொள்கிறார்கள். இதுவும் ஒரு நினைப்பே தவிர, வேறல்ல! நினைப்பற்ற நிஷ்டை யல்ல! இவ்வாறு அம்மகாவாக்கியங்களைக் கேட்டதும் அனுஷ்டடானம் செய்ய வேண்டிய முறை என்னவென்று தெரியாமல் பிழையாகக் கையாளப்படும் மகா வாக்கிய ஜபத்தியானங்கள் ஆண்டாண்டு தோறும் அனுஷ்டிக்கப்பட்டாலும் அனுபவஞான மடைவது அசாத்தியமாகி விடுவதை பகவான் அறிகிறார்!

பக்திப் பள்ளி வகுப்புக்களின் அமைப்பு

2010-03-27T11:05:00.000-07:00

நம் பக்திப் பள்ளியின் வகுப்புக்கள் ஒன்றுக்கொன்று உயர்வாகும் வரிசையில் வைத்துக் கூறப்பட்டிருக்கிறதென்றாலும், கீழ் வகுப்புகள் கண்டிக்கப்படுவதாக வாசகர்கள் கொள்ளக்கூடாது. கீழ்வகுப்புகள் ஒவ்வொன்றும் அதற்கடுத்த மேல்வகுப்புக்கு ஜீவனை அழைத்துச் செல்ல அமைந்திருக்கும் படிக்கட்டுக்களே யாகையால் ஒவ்வொன்றும் அவசியமானதோ. உண்மையும் உத்தமுமான ‘ஸ்வாத்ம பக்தி’ என்னும் ஐந்தாம் வகுப்புக்கு மனிதனை அழைத்துச் செல்வதற்காகவோ, கீழேயுள்ள நான்கு வகுப்புகளின் அமைப்பும் வேதங்களால் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனால் மனிதன் ஒரு வகுப்பிலிருந்து மற்றொரு வகுப்புக்கு உயரும் போது அவனது பக்தி அல்லது அன்பின் தன்மையும் சிறிது சிறிதாகச் சுத்தப்பட்டு மேன்மையடைவதால் ஒன்றுக்கொன்று உயர்ந்ததாக அவ்வகுப்புகளைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டி வருகிறது. ஒவ்வொரு கீழ் வகுப்பும் அதற்கடுத்த மேல்வகுப்புக்கு நம்மை ஏற்றிவிடும் ஏணிப்படிகளாவதால், ஒவ்வொன்றும் தத்தம் நிலையில் முக்கியமானதேயாயினும், நாம் ஒவ்வொரு கீழ் வகுப்பிலும் உள்ள அன்பின் தூய்மைக் குறைவை நன்கு அறிந்து கொள்ள வேண்டும். துவித பக்தி பாவம் யாவற்றுள்ளும் மிகச் சிறந்ததான குருபக்தியை ஒருவன் நான்காம் வகுப்பிற் பெற்றிருக்கும் போது கூட, ஐந்தாம் வகுப்பில் அவன் பெறப்போகும் ஸ்வாத்ம பக்தியை விட அது எந்த விதத்திற் சிறிது குறையுடையது என்பதை நான்காம் வகுப்பில், குரு - சீட சம்பா‘ணை வாயிலாகக் காட்டப்படுவதிலிருந்து நாம் தெற்றென விளங்கிக் கொள்ள முடிகிறதல்லவா? இவ்வாறு மிகச் சிறந்த குரு பக்தியைக் கூட ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்து நோக்குமிடத்து குறை சொல்லக் கூடிய சந்தர்ப்பமும் இவ்வத்தியாயத்திற் காட்டப்படுகின்றதல்லவா? கூர்மதியுள்ள வாசகர்கள் இதை ஒரு கண்டனமாகக் கொள்ளமாட்டார்கள் அல்லவா? அதுபோலவே ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் அதற்குக் கீழுள்ள வகுப்பின் பக்தியிற் குறை காண்பதும் கூறுவதும் ஆக்க பூர்வமாய் மேலும் ஊக்கம் அளிப்பதற்கேயன்றி ஒரு கண்டன மல்ல என்றறிய வேண்டும். ஏனெனில் இதன் மூலம் கீழ் வகுப்புக்களிலுள்ள குறைகளை நாம் அறிந்து கொண்டாலன்றி அவைகளைக் களைந்து சுத்தப்படுத்தி மேல் வகுப்புகளுக்கு முன்னேற முடியாதல்லவா?

நீங்கள் இருக்கும் வகுப்பு எது?

2010-03-27T10:53:00.000-07:00

மேலெழுந்தவாரியாக நோக்குவோர்க்கு, இவ்வத்தியாயத்தில் விரித்துக் கூறப்படும் பக்திப் பள்ளியின் ஐந்து வகுப்புக்களும் இந்து மதத்தார்க்கு மட்டுமே பொருந்தக் கூடியதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையில் அது அப்படியல்ல. இங்கு விளக்கப்படும் பக்தியின் ஐந்து வகைகளும் இந்து மதத்திற் பிரபலமாயுள்ள பக்தி நெறியின் பாங்குக் கேற்பவே வகுக்கப்பட்டிருந்தாலும், வெளிமுகத்தில் அநுஷ்டிக்கப்படும் வெறும் சடங்குகளைப் பொருத்து நாம் இங்கு இவ் வை வகை வகுப்புகளைப் பிரிக்கவில்லை. அநுஷ்டானங்கள் மதத்திற்கு மதம் வேறுபடலாம். ஆயினும், எம் மதத்தைச் சேர்ந்தவனாயிருந்தாலும் அவ்வம் மதக்கடவுளிடம் கொள்ளும் உள்ளன்பின் பரிசுத்த நிலைக்கேற்பவே, அவனது பக்தியை ஐ வகைப்படுத்தியிருக்கிறோம். ஆகவே இவ்வகுப்புக்கள் எம்மதத்தார்க்கும் பொருந்தக் கூடியதே. இந்து மதமோ பலதரப்பட்ட மக்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவரது பல்வேறு ஆசைகளுக்கும் தேவைகளுக்கும் தக்கவாறு கடவுளை உபாசிக்க இடந்தருவதாய், மிகவிசாலமான மதமாயிருப்பதால், மேற்காட்டிய ஐந்து வகுப்புகளிலும் ஒரு தனி மனிதனது அன்பு எவ்வாறு மெல்ல மெல்ல சுத்தீகரீக்கப்படுகின்றது என்பதை விபரமாகவும், தெளிவாகவும் எடுத்து விளக்க இந்துமத சம்பிரதாயப்படியே, பிரித்து விளக்கிக் காட்டுவதே சுலபமாகின்றது. பின்வரும் ஐந்து வகுப்புக்களுள் சிலவற்றிற் காட்டப்படும் இந்துமத வழிபாடுகளின் புறச் சின்னங்கள் பிறமதங்கள் சிலவற்றில் இடம் பெறவில்லை என்றாலும், அந்தப் பிற மதத்தினா; ஒவ்வொருவருள்ளத்திலும் உள்ள பக்தி அல்லது அன்புணா;ச்சியின் தாரதம்மியமும் இவ்வை வகைப் பாகுபாட்டுக்கும் உட்பட்டதாகவே தான் இருக்கிறது. எனவே ஒருவன் எந்த வகுப்பில் உள்ளவன் என்பதை அவன் வெளியில் பின்பற்றும் வழிபாட்டுக் கிரியைகளைக் கொண்டு தீர்மானிக்காமல், அவனுள்ளத்தில் இருக்கும் சுத்தமாக்கப்பட்ட அன்புணர்ச்சி, நம்பிக்கை, சரணாகதித் தன்மை இவற்றைப் பொருத்தே அவன் இருக்கும் வகுப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
மேலும் இவ்வைந்து வகுப்புக்களுள் சிலவற்றிற் செய்யப்படும் வழிபாட்டு முறைகளின் புறச் சின்னங்கள் சில, சிற் சில மதங்களுக்குப் பொருந்தாததாகக் காணப்பட்டாலும், அந்தந்த மதத்திலுள்ள மக்களின் உள்ளத்தில் உள்ள பக்தியில் தாரதம்மியங்கள் ஏதாவதொரு விதத்தில் ஒவ்வொரு மதத்தாராலும் கையாளப்பட்டே வருகின்றன! உதாரணமாக, சிலார் “இந்து மதத்தார் வழிபடுவது போன்ற நானாவித தெய்வ நாம ரூபங்கள் கிறிஸ்துவ மதத்திலில்லை. ஆகவே இப்பக்திப் பள்ளியின் இரண்டாம் வகுப்பு என்பது கிறிஸ்துவ மதத்தார்க்குப் பொருந்தாததே” என்று கூறலாம். ஆனால் நெருங்கிவந்து கிறிஸ்தவ சகோதரர்களின் நம்பிக்கைகளையும் மனோபாவங்களையும் நன்கு கவனித்தால் ஒன்று விளங்கும். இந்து மதத்தில் இரண்டாம் வகுப்பாகக் கூறப்படும் நானோ தெய்வ உபாசனையானது கிறிஸ்துவ மதத்திலும் வேறொரு வகையிற் கையாளப்படுகின்றது. அதாவது, ரோமன் கத்தோலிக்க சர்ச்சிலும் கிறிஸ்துவ மக்கள் தத்தம் பலவித கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றித் தரக் கூடியவையாகவும், பலவித இன்னல்களைப் போக்க கூடியனவாகவும் பலவிதத் தனிப்பட்ட சக்தியுள்ளவர்களாக பல முனிவர்களையும் விசேஷப்படுத்தித் தொழுது வேண்டிக் கொள்வதுண்டு. இவ்வாறு நானா தெய்வ உபாசனைகளை நாடும் மனோபாவம் ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் (எம் மதத்தாராயினும்) இயல்பாகவே இருப்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை. ஏனெனில் ஒவ்வொரு மதத்திலும் பலவேறு குண இயல்புகளைக் கொண்ட மக்கள் எண்ணற்றவர்கள் இருப்பதால், அன்னோர் அனைவரது அன்புணர்ச்சிகளையும் வழிபடு முறைகளையும் ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வத்திடம் மட்டுமே செலுத்தவேண்டுமென்று கட்டாயப்படுத்த முடியாது. ஒரு மதமானது அன்புணர்ச்சிக்கும், பேதபாவ வழிபாடுகளுக்கும் அவரவர் இஷ்டப்படி அனுமதிக்காமல் இருக்குமாயின், அவர்களது மனோபீடங்களைப் பூர்த்தி பண்ணி வைக்கத் தவறுவதால் அது காலக் கிரமத்தில் மெல்ல மெல்ல குணமடைந்து விடும். நம் பக்திப் பள்ளியின் வகுப்புக்கள் ஐந்திலும் காணப்படும் அன்புணர்ச்சியின் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு மக்களிடம் ஏதாவதொரு விதத்தில் அனுமதி கொடுத்து வரும் மதங்கள் மட்டுமே தலைமுறை தலைமுறையாகப் பன்னெடுங்காலம் பாரின்மேல் செழித்து நிற்கின்றன.

இது தான் குரு கிருபை

2010-03-27T10:30:00.000-07:00

பின்வரும் பக்திப் பள்ளியின் ஐந்து வகுப்புகளில் விரிவாகக் கூறப்போகும் பக்தி சுத்தீகரிப்பை இங்கு சுருக்கமாகக் கூறினோம். இவ்வத்தியாயத்தினுள் பக்தி எப்படிக் கிரமமாக ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் சுத்தீகரிக்கப்பட்டு ஸ்வாத்ம பக்தியாகிய உச்சநிலையடைகிறதென்பதை வாசகர்கள் விரிவாகக் காணலாம். ஆனால் ஸ்ரீ பகவான் இப்பரிசுத்த ஸ்வாத்ம பக்தியைப் போதித்தாலும் இவ்வாறு ஐந்து வகையாக்கி ஒவ்வொன்றிலும் பக்தனின் அன்பு முதிர்வதைக் கிரமமாகவும் விளக்கமாகவும் எங்கும் காட்டியதில்லை. என்றாலும், இவ்வைந்து வகுப்புக்களாக நாம் பகுத்து விளக்குவதற்கு வேண்டிய அடிப்படைக் கருத்துக்களைச் சுருக்கமாக செல்லவும் என்று கேட்கப்பட்ட வினாவுக்கு:
“குரு என்பது ஆத்மா. சில வேளை மனிதன் உலகவாழ்வில் உள்ளதைக் கொண்டு திருப்தியடையாமல் அதிருப்தி மேலிட்டு, தன் ஆசைகள் நிறைவேறக் கடவுட் பூஜை முதலானவை செய்கிறான். கிரமமாக அவன் மனம் சுத்தமடைந்து, உலக ஆசைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்வதற்கு மேலாகக் கடவுளையறிய விரும்புகிறான். அப்போது கடவுளருள் தோன்ற ஆரம்பிக்கின்றது. கடவுள் குருவுருக் கொண்டு பக்தனுக்குத் தோன்றி, ஸத்தியத்தைப் போதித்துத் தன் இணக்கத்தால் அவன் சித்தத்தைத் சுத்தம் செய்கிறார் பக்தன் மனம் பலமடைந்து அந்தர் முகப்படுகிறது. (ஆன்ம) தியானத்தால் அது இன்னும் சுத்தப்பட்டுச் சிறிதும் அலைவற்றுச் சும்மா நிற்கிறது. அந்த அமைதியான ஆகாசமே ஆத்மா. குரு வெளியுமுள்ளார் உள்ளுமுள்ளார். வெளியிலிருந்து மனம் உண்முகமாகும்படித் தள்ளுகிறார். உள்ளிலிருந்து மனத்தைத் தன்வசமிழுத்து, அதை அமைதியாக வைத்துக் கொள்ள உதவுகிறார். இது தான் குரு கிருபை. தெய்வம், குரு, ஆத்மா இவை ஒன்றே!”

பக்தியின் முதிர்ந்த ஐந்தாம் வகுப்பு..

2010-03-14T11:36:00.000-07:00

குரு பக்தியாகிய நான்காம் வகுப்பில் இருக்கும் போது, உள்ளும் புறமுமிருந்து அருளால் தூண்டும் சற்குருவின் உதவியால் இம் மனிதன் உள்ளே ‘நான்-நான்’ என்று விளங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆன்மாவை மெல்ல மெல்ல நாட மேன்மேலும் ஆரம்பிக்கின்றான். இதர வெளிவிடயங்களைவிட்டு, மனம், தன் ஒளியுருவை மேன்மேலும் நாடவே அது மேன்மேலும் சுத்தப்படுகின்றது. இவ்வாறு சுத்தப்பட்ட மனத்தில் ஆன்ம நாட்டத்திற்கு அளவற்ற அன்பு உதிக்கின்றது. இவ்விதம் அவனது அன்பு வளர்ந்து மேன்மேலும் தூய்மையாகி, உத்தமமான ஸ்வாத்ம பக்தியாக உருவெடுப்பதால், அது முன்னிலைப் படா;க்கைகளினின்றும் 180 டிகிhp ழூ முற்றும் உண்முகமாகத் திரும்பி, தன்மையின் உண்மையாகிய தான் உதித்த இடத்தில் - ஆன்மாவில் - என்றென்றும் மீளாமல் மூழ்கி உருவழிந்து விடுகின்றது. இவ்வாறு மனம் உத்தமமான பக்தியின் சிகரமான ஸ்வாத்ம பக்தியையடைந்து, ஆன்மாவில் மூழ்கி, தன் தனி இருப்பை (வியக்தித்துவத்தை) இழந்து ஆன்மாவில் ஆன்மாவாய் நிலைத்து விடுகின்றது. இந்நிலையே பக்திப் பள்ளியில் 5ஆம் வகுப்பு ஆகும். இப்போது தான் பக்தி சம்பூரணமடைகின்றது. ஐந்தாம் வகுப்பில் இவ்வாறு அடையப்பட்ட ஸ்வாத்ம பக்தியே பாரமாh;த்திக சத்தியு அன்பாகிய இரண்டற்ற, அனன்னிய பக்தியாகும். இப்படி அழிந்த மனம் மீண்டும் எழுந்து எதையும் தனக்கு அன்னியமாக அறிவதுமில்லை; ஆசைப்படுவதுமில்லை!
பின்வரும் பக்திப் பள்ளியின் ஐந்து வகுப்புகளில் விரிவாகக் கூறப்போகும் பக்தி சுத்தீகரிப்பை இங்கு சுருக்கமாகக் கூறினோம். இவ்வத்தியாயத்தினுள் பக்தி எப்படிக் கிரமமாக ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் சுத்தீகறிக்கப்பட்டு ஸ்வாத்ம பக்தியாகிய உச்சநிலையடைகிறதென்பதை வாசகர்கள் விரிவாகக் காணலாம....

பக்தி நிலையின் நான்காம் வகுப்பு.

2010-03-14T11:26:00.000-07:00

இம்மனிதன் மூன்றாம் வகுப்பின் (எ) பிரிவில் உபாசித்த தன் இஷ்ட தெய்வமே மனித உருக்கொண்டு இவன்முன் சற்குருவாக வந்து தோன்றுகின்றது. உலக விஷயாசைக் கலப்பற்ற, உத்தமமான, ஏகாக்கிர, இஷ்ட தெய்வ பக்தியின் மகிமையால் விகாச முற்றிருந்த அவனது பரிசுத்த உள்ளம் இப்போது தன் முன் மனித வடிவிற் காணப்படும் சற்குரு வானவா; தான் முன்பு உபாசித்த தன் இஷ்ட தெய்வ நாம ரூபத்தின் மேலிருந்த நிஷ்காமியப் பேரன்பு முழுவதும் அப்படியே இப்போது சற்குருவின் நாமரூபத்தின் மேல் அவனுக்கு ஏற்பட்டு விடுகின்றது. ஆனால் சற்குருவோ அவனுக்குத் தன் நாமரூபத்தின் மேல் ஏற்பட்டிருக்கும் பேரன்பாகிய குருபக்தியோடு மட்டும் அவனைத் திருப்தியுற்றிருக்க விடுவதில்லை. அவனது இஷ்ட தெய்வத்தின் உண்மையும், அவனது சற்குரு வடிவத்தின் உண்மையுமாக “நான் இருக்கிறேன்” என்று விளங்குகின்ற சச்சித்துண்மையான ஆன்மாவின் மேல் அவனது மனத்தை உண்முகமாகத் திருப்பி விடுகின்றார். அம் மனிதனைப் பக்குவப்படுத்தி தன் நாமரூபத்திலிருந்து நீக்கி அகமுக மாக்கிவிடுவதற்கு சற்குரு அவனுக்குச் செய்யும் முக்கியமான உபதேசங்கள் யாவும் குரு சிஷ்ய சம்வாத முறையில் இங்கு நான்காம் வகுப்பில் தெளிவாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த குரு-சீட சம்பா‘னையானது எந்த ஒரு தனிப்பட்ட சீடருக்கும் மட்டும் நேரடியாக நடந்த சம்பா‘ணையல்ல. ஆனால் அவையாவும் பற்பல உத்தம முமுரூடூக்களுக்கு ஸ்ரீபகவான் அருளிய அதே கருத்துக்களையும் பதங்களையும் கொண்டே உருவாக்கப்பட்டவை. அக்கருத்துக்கள் ஒவ்வொன்றும் பற்பல சந்தர்ப்பங்களிற் கூறப்பட்ட வசனங்களே யாகும். சற்குருவின் வாய்மொழியான சம்பாஷணை வடிவில் அவை காணப்பட்டாலும் - இங்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் - சீடனது உள்ளத்தில் ஏற்படும் ஞான மறுமலர்ச்சிக்கு இந்த வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே காரணம் என்றுநாம் கொள்ளக்கூடாது. அதாவது, அம் மறுமலா;ச்சியானது வார்த்தைகளால் மட்டும் வரையறுக்கப்பட்ட விளக்கமுடைய தல்ல, சற்குரு பிரதானமாக, தன் ஆன்ம நிஷ்டையாகிய மௌன மஹாசக்தியினாலேயே சீடனின் உள்ளத்தை மலர்த்துகின்றார்சீடனின் கவனத்தை உள்ளே ஆன்மாவின்பால் திருப்ப சற்குரு கையாளும் பல உபாயங்களுள் சாமானியமான ஒன்றே அவரது சம்பாஷணை, உபதேச மொழிகள் முதலியனவாகும்பக்தனோ குருவை மனிதனென்று நினைத்து, இரண்டு பௌதிக சரிரங்களுக்கும் சம்பந்த மேற்படுத்திக் கொள்ளப் பார்க்கிறான். ஆனால் பரமாத்மாவாகிய ஈசுவரனே மனிதவுருத்தாங்கி வந்துள்ள குரு, உள்ளிலிருந்து இவனது வழிகளிற் பிழைகாண உதவி, ஆன்மாவையறியும் வரை சரியான மார்க்கத்தில் அவனை நடத்துகிறர்;… குரு உள்ளும் புறமுமிருப்பதால் நீ உண்முகப்பட அநுகூலமான ஸ்திதியை ஏற்படுத்தி உன்னை மையத்துக்கு இழுக்க அவர் உண்முகத்தையும் தயார் செய்கிறார். இவ்வாறு நீ உள்ளத்தில் நன்கு நிலைநிற்கும் பொருட்டு, அவா; வெளியிலிருந்து உன்னை உள்ளுக்குத் தள்ளி, உள்ளிலிருந்தும் இழுத்துக் கொள்கிறார்…..”